Els.
Sommige mensen passen niet in één rol.
Maar als je haar toch zou moeten omschrijven, dan was zij boven alles: juffrouw.
Niet zomaar een juffrouw, maar zo één die je je hele leven bijblijft.
De juffrouw waarbij je stil werd als ze begon te vertellen.
Waarbij je ogen groter werden als de heks haar stem kreeg,
en je hart weer rustig werd als de prinses zachtjes sprak.Generaties kinderen hebben aan haar lippen gehangen.
Niet alleen om de sprookjes, maar om hoe zij ze tot leven bracht.
Omdat ze keek, echt keek.
Omdat ieder kind voor haar telde.
En dat deed ze niet alleen in de klas.
Ook daarbuiten was Els iemand die er altijd was.
Voor ouders, voor collega’s, voor vriendinnen.
Ze nam de tijd ,en dat is misschien wel het grootste cadeau dat je iemand kunt geven.
Haar leven was rijk, zonder dat het ooit draaide om wat ontbrak.
Ze sprak nooit over het missen van een partner of kinderen.
Misschien omdat haar hart al zo vol zat.
Met “haar” kleuters.
Met familie.
Met mensen die haar nodig hadden.
Ze zorgde.
Voor haar ouders, tot het einde, op de boerderij waar het leven eenvoudig en echt was.
Tussen de dieren, de seizoenen, de rust.
En toen haar werk erop zat, werd dat niet zomaar afgesloten.
Dat werd gevierd.
Met oud-leerlingen, collega’s, herinneringen.
Met een bankje op de speelplaats , een plek om even stil te zitten,
zoals zovelen ooit bij haar tot rust kwamen.Ze was de lievelingstante.
Altijd aanwezig.
Altijd met aandacht.
Nooit een verjaardag vergeten.
Nooit een feestdag zonder een creatief, persoonlijk gebaar.
Alsof ze bleef zeggen: ik zie je, jij hoort erbij.
En toen het leven haar opnieuw riep om te zorgen,
stapte ze zonder aarzelen naar voren.
Voor Margot.
Waar anderen door omstandigheden niet altijd konden geven wat nodig was,
was Els daar.
Met haar geduld.
Met haar zachtheid.
Met haar onvermoeibare hart.
Maar ook een mensen leven kent zijn laatste hoofdstukken.
Langzaam begonnen de bladzijden te vervagen.
Eerst kleine dingen.
Dan grotere.
Tot zelfs namen en gezichten soms verdwenen.
En toch…
zelfs daar, in het verpleeghuis,
tussen de poppen op haar kamer,
was ze weer wie ze altijd was geweest.
De juffrouw.
Lief.
Warm.
Een beetje dromerig misschien.
Maar nog altijd iemand bij wie je je veilig voelde.
96 jaar werd ze.
Niet verder ziek, niet gebroken ,
gewoon… klaar.
Alsof het boek dicht mocht.
En we zagen dat boek nog één keer openliggen.
Omringd door tekeningen van de jongste generatie.
Kleuren, lijnen, liefde , precies zoals zij het hen geleerd heeft.
Niet omdat het verhaal vergeten wordt.
Maar omdat het verteld is.
Volledig.
Rijk.
En met een liefde die blijft doorleven in iedereen die haar gekend heeft.
Els.
Onze juffrouw.
Het sprookje is uit ….
maar de herinnering blijft.